(17) En Filipinio sub japana okupado

Ĵus mi prezentis la kazon de ĉinino, s-ino Wan Aihua. Ankaŭ aliaj virinoj de sudaj landoj estis viktimigitaj sub la agreso de la Japana Armeo. Japanio, eksplodiginte la militon kontraŭ Ĉinio, trovis ĝianrezistadon pli forta ol ili supozis antaŭe. La milito iom post iom enŝlimiĝis.

Siatempe Japanio importis el eksterlandoj krudajn materialojn kiel petrolo, gumo, stana kaj fera ercoj ktp. Post la eksplodo de la milito tiuj materialoj fariĝis pli gravaj. Sen tiuj materialoj Japanio ne povis produkti armilojn nek funkciigi ilin.

Japanio, kiu volis venki la malfacilan situacion en la ĉina fronto, provpenis rompi transporto-linion el ekster Ĉinio, kaj antaŭ ĉio akiri necesajn materialojn, ekspensiante la militon al sudorientaziaj landoj riĉaj je naturfontoj.

La 8-an de decembro, 1941, la Japana Terarmeo komencis surteriĝi sur la Malaja Duoninsulo, kaj la Mararmeo atakis la Havenon Perlo de Havajo. Jen la komenciĝo de la Azi-Pacifika Milito kontraŭ la Alianca Armeo el Usono, Anglio, Nederlando k.a.

Tiam Japanio ekspediciis la armeon al Kamboĝo kiel nun ĝi sendas jaanan Memdefendan Korpusaron al Kamboĝo laŭ la Kunlabora Leĝo kun PKO (Pac-Konserva Operacio de UN, diskutata rilate al ĝia kontraŭkonstituteco) nominale por ripari vojojn kaj pontojn.

Japanaj armeoj invadis ne nur en Kamboĝon, sed ankaŭ en Vjetnamion, Malajan Duoninsulon, Rilipinion, Indonezion k.a. pretekste ke Japanio liberigu azianojn el la kateno de blankula imperiismo, farante el ili Grand-Azian Kunprosperan Zonon, sed fakte por agresi, konkeri kaj koloniigi ilin anstataŭ la malnovaj koloniregantoj. Eble vi scias, ke la 2-an de aprilo, 1993, 18 filipinoj, kiuj dum la milito estis devigitaj "armeaj konsolvirinoj", akuzis la japanan registaron. Jes, la Japana Armeo kaptis por "konsolvirinoj" ne nur virinojn el Koreio, tiama japana kolonio, sed ankaŭ virinojn el ĉiuj landoj sub japana okupado.

S-ino Sabina Bigales nun loĝas en la Provindo Pampanga de la Insulo Luzono. Post la milito s-ino Sabina neniam malsekretigis ke ŝi estis "konsolvirino", sed ŝi decidis malkaŝi sian estintecon, ĉar ŝi konkludis, ke kaŝante tiun aferon , ŝi ne povus sciigi al suferefgon de milito.

La kore vundo de s-ino Sabina venas el la jena sperto. Ŝi rakontas:

En marto 1942, la Japana Armeo atakis nian vilaĝon. Subite 5 japanaj soldatoj eniris mian domon, kaj ĉar ili intencis perforte forkonduki min kaj mian pliaĝan fratinon, mia patro penis fari ilin kaj pro tio japanaj saldatoj pafmortigis mian patron. Ili kondukis nin al dorsa flanko de la urboficejo. Tie troviĝis 10 virinoj katenitaj po 2-3 en tendo. En tiu tendo ĉiunokte ni estis seksperfortitaj de la ajpanaj soldatoj.

Dume virinoj ĉiunokte estis kondukitaj al fuorteto aŭ ejo sub kokosarboj aŭ bananarboj, kaj tie ili estis seksperfortitaj fare de kelkdek japanaj soldatoj.

S-ino Cristita rakontis:

Hororigita mi vekriis, sed ĉiuokaze japanaj soldatoj piedbatis min foje. Pro tio mia ŝultrosto rompiĝis kaj kurbiĝis.

> Iun tagon, kiam mi kolektis brullignon, mi estis kaptita kaj seksperfortita fare de du japanaj soldatoj. Mi ne povis piediri pro sangado, sed feliĉe iu najbara kamparano helpis min. Post du-taga ripozo en lia domo mi revenis hejmen. Vidante patrinon mi ekploregis kaj konfesis ĉion. Ŝi konsolis min dirante, ke mi estas feliĉa, almenaŭ ĉar mi ne estis mortigita. Mi pensis, ke tian aferon ne plu okazos, tamen post 2 semajnoj, kiam mi eliris por kolekti brullignon, denove mi estis kaptita de tiu sama oficiro kaj estis seksperfortita.

Mi estas feliĉa, ĉar vivante mi povas klarigi mian sperton. Mi esperas, ke neniu spertu tian abomenaĵon.

(18) Neniu povas rabi Dion el ni

Tiutempe Indonezio estis kolonio de Nederlando. La Japana Armeo invadis tien, kaptis nederlandanojn inkluzive ŝin kaj katenis ilin en koncentrejon en Insulo Ĵavo. Dum tri kaj duona jaroj da mallibera vivo, virinaj kaptitoj estis "seninterrompe seksperfortitaj" tiel ŝi diras.

Veninte al Japanio ŝi rakontis pri sia agonia sperto. Tio estis ŝia krio unuafoje ellasita post 50-jara silentado. Apud ŝi ŝia filino atente aŭskultadis ŝian patrinon pri ŝia 50-jara aflikta travivaĝo, ŝajne subtenante ŝian korpon.

Kiam mi estis en la koncentrejo Ambarawa, iun tagon venis tien japanaj soldatoj per kamiono kaj ordonis, ke ĉiuj ankoraŭ ne edziniĝintaj virinoj pli ol 17-jaraj viciĝu en la korto. Kaj mi, tiam 19-jara, aliĝis al la vico. Soldatoj ĵetis sian esploreman rigardon al ni unu post alia de supre ĝis malsupre, aŭ ridetaĉis aŭ fingremontris kaj restigis 10 virinojn. Mi estis unu el ili. Ĉu ni 10 estu uen forkondukotaj per kamiono? Korŝiraj plorkrioj kaj kolervokoj eĥis ĉirkaŭen. Ĉiuj, kiuj estis kaptitaj en la koncentrejo, rezistis vane. Intertempe ankoraŭ 6 knabinoj estis aldonitaj, kaj entute 16 junulinoj estis forkondukitaj al unu granda domo en la periferio de la vilaĝo Semarang. Pro teruro ĉiuj preĝis ĉirkaŭbrakumante unu la alian.

Sekvantan tagon japano venis al ni por diri, "Vi ĉiuj estu preta por seksumi kun japanaj soldatoj."

Ni preferus mortigi nin mem ol akcepti tion. Pro timego tremegis al mi la tuta korpo. Ni ĉiuj estis virgulinoj kaj nenion sciis pri seksumo. Ni ĉiuj kaŭriĝis kune en manĝoĉambro. Ni povis fari nenion krom preĝi, ke Dio helpu nin.

Ni ĉiuj rezistis plorege, sed vane, kaj po unu estis entirita en alian ĉambron. Mi kaŝis min sub tablo premante enmane lignan krucon, sed fine eltrovite estis eltirita.

"Ĉesu! ĉesu!" Mi kriis per la tuta korpo, sed grandstatura japana oficiro eltiris min perforte kaj kondukis min al ĉambro. Tuj enŝlosita mi kvazaŭ besto perdinta vojon kaŭriĝis ĉe la angulo kaj nur preĝis, "Dio helpu min."

La viro minacis min per glavo. "Mi absolute pli ŝatas morton ol esti seksantencata." Mi ripete kriis tiel, sed la viro ĵetis min sur liton kaj seksperfortis min

Baldaŭ venis al ŝi armea kuracisto por ekzameni pri seksmalsano, kaj profitante la ŝancon la kuracisto sekperfortis min. Kaj iun tagon ŝi rimarkis sin pri gravediĝo. Timtreminte ŝi demandis ŝin, ĉu ŝi povos ami la bebon naskigontan en tia teruraĵo.

Kiam ŝi sciigis sian gravediĝon al iu japana virino, ŝi estis trudita preni abortigan medikamenton. S-ino Jeanne restis tie "almenaŭ tri monatoj" Tiel ŝi rakontis.

Ili detruis mian junecon. Ili rabis el mi ĉion: memestimo, homa digno, libero, posedaĵo kaj familio. Tamen estis unu, kiun ili ne povas rabi el mi. Tio estas mia kredo - amoal Dio.

Post aŭskultado, mi havis ŝancon interparoli kun s-ino Jeanne. Tiam ŝi diris jene:

Ĝis kiam mi alvenis Japanion, mian kapon nur regis malbonega imagbildo pri japanoj, kaj mi estis tre maltrankvila veni Japanion. Sed veninte ĉi tien mi povis renkonti multajn ĝentilajn japanojn kaj mi povis scii, ke estas bonaj homoj inter japanoj. Mi estas feliĉa pro tio, ke mi povis scii tion.

Por ke ĝi ne ripetiĝu

(19) Maljunulinoj en blankaj vestoj

Jam pasis 48 jaroj ekde tiam. (Rim. La teksto estis verkita en 1993) Beboj, kiuj naskiĝis en la jaro de la malvenko, estas ĉijare 48 jaraĝaj. Ili estas pli aĝaj ol viaj gepatroj, ĉu ne? Kaj do kial hodiaŭ la pasinta milito fariĝas la problemo malgraŭ ke la longaj jaroj jam pasis ekde la militfino? Kial nun ekparolas la virinoj, kiuj estis devigitaj kiel "la armeo konsolvirinoj" kaj kial dum longa tempo ili silentadis pri tio?

Antaŭ du jaroj, en decembro 1991, eble iuj el vi rimarkis per televido koreajn maljunulinojn kun longa blanka jupo kvazaŭ robo. Ĉu iluj el vi havis demandon: "Por kio ili vizitis Japanion?" Tiuj maljunulinoj venis el Koreio por postuli la kompenson pro la kulpo de la Japana Registaro kaj akuzi ĝin pri la suferego dum ili estis "armea konsolvirino" kaj dum la sekvantaj jaroj post la milito.

Vidante la brilantan "blankon" de la "ĉimaĉogori", per kio la maljunulinoj vestis sin, mi (aŭtorino) sentis, ke mi vidis la volon de la korea nacio kaj speciale de tiuj maljunulinoj por la justo.

Dum la koloniaj jaroj sub la japana regado la korea popolo sin levis por la movado de nacia sendependeco. La vestoj de la sendependigaj batalantoj ankaŭ estis blankaj. Vidinte la maljunulinojn en blanka ĉimaĉogori, mi sentis, ke la ideo de la maljunulinoj estis tute sama kiel tiu de la batalantoj.

Inter la maljunulinoj troviĝis la firuto de s-ino Kim Haksun. Ŝi estis la unua en Koreio, kiu sin nomis la unua en Koreio, kiu sin nomis "la armea konsolvirino". Kial ŝi nun post ĉ. 50 jaroj ekde la milito decidis malkaŝi ĉion, kion ŝi sufoke konservadis en koro. Tio estas ĉar la japana registaro deiris en la japana parlamento, ke la armeo ne rilatis al "la armeaj konsolvirinoj". kaj pri tio respondecas nur civilaj makleristoj, kiuj laŭ sia bontrovo vojaĝis kun la virinoj." S-ino Kim surpriziĝis, sciite tion per la korea komunikilo, ĉar laŭ ŝia memoro ĉio, kion ŝi spertis en la konsolejo, estis vere regita de la armeo.

"Absolute ne veras la japana aserto. Mi mem ja estas vivanta atestanto." Tiel pensante s-ino Kim jam ne povis elteni sin. Dum longaj jaroj ŝi kaŝis sin esti devigita kiel "konsolvirino", ĉar en korea socio oni tre abomenas tiajn virinojn, kiuj seksumas kun pluraj viroj kaj, eĉ se kun kialoj. Tian agon oni rigardas "malŝastan". Se oni ekscius, ke ŝi estis "konsolvirino", fifamo disvastiĝus, kej ŝi jam ne povus loĝi en la sama urbo. Tial ne nur s-ino Kim, sed ankaŭ iuj ajn virinoj, kiuj estis devigitaj kiel "la konsolvirinoj", ĝis tiam kaŝadis pri tio.

Tamen, s-ino Kim, kiu perdis edzon kaj gefilojn kaj estas sola, pensis, ke ŝi ne devas tenadi la veron en mallumo, ĉar nun ŝi ne ĝenas iujn ajn kaj , se ŝi ne parolus la veron, tio lasus la mondon ne informiĝi pri la okazintaĵo.

Estis multaj virinoj inter la "konsolvirinoj", kiuj ne volis reveni, pli ekzakte-drie, ne povis reveni al Koreio post la milito.

Ilia fizika kaj mensa vundo estas tiom profunda, kiom ili restis en fremdaj landoj ĉagrenante, ke kun tia mizera korpo ne povas reveni al la hejmlando, aŭ kiam ili, kvankam revenis hejmlanden, tamen ne al hejmloko, kie loĝas siaj parencoj, sed aliloken, kie ili sola loĝas silente. Krome, estas tiuj virinoj, kiuj travivis afliktigon post la milito pro tia pasinteco, pro malsanoj kaj vundoj tiutempe estigitaj; multaj fariĝis sterilaj kaj ne povis edziniĝi, aŭ ne intencas edziniĝi. Aliaj, eĉ se edziniĝis, estis eksedzigintaj pro la sterileco.

Sed ne ĉiuj postvivis la militon aŭ postmilitajn jarojn. Tuj antaŭ la fino de la milito multaj el ili aŭ estis masakritaj en kavernoj per grenado aŭ pafiloj, aŭ estis postlasitaj en fremdaj landoj, kiam la armeo retiriĝis. Inter ili estis tiuj, kiuj revenvoje surŝipe al Koreio pereiĝis pro ŝiprompiĝo. Aliaj, eĉ se sukcesis atingi havenon de Koreio, ne povinte elteni sin surteriĝi, mortigis sin ĵetinte en la maron.

La agonio ne malpliiĝis post la milito, kiam venis la tempo de la liberiĝo. Ili devis vivadi sein longan vivon kun ĉiutaga agoiiĝo, ne malplu turmenta.

Nun 9 koreinoj inkluzive de s-ino Kim akuzis kontraŭ la japana registaro por la kompenso kaj la pardonpeto. Ne nur virinoj, kiuj loĝas en Koreio, sed ankaŭ koreino s-ino Song Ŝingo, loĝanta en Japanio kaj filipininoj akuzis ĝin por proceso.

(20) Kio estas la pardonpeto?

Entute, la "konsolvirinoj", kiujn inventis la armeo, ne estis la estaĵo por konsoli soldatojn en batalkampo, sed nur por esti distraĵo de seksa volupto. Do, ĝi ne atendis de la virinoj amon kiel homo.

La seksumo devas signifi reciprokajn amon kaj konfidon. Ĝi devas esti kompletigita kiel unu el la esprimoj de amo. Kaj la vorto "konsolo" esence signifas konsole trankviligi koron, la agon kun floranta amo.

Sed en realo oni ne postulis tian amon el al virinoj, sed oni tute rabis el ili la fieron kaj senton kiel homo milde konsoli la koron. Atencitaj ilia memfido kiel homo, fiero kiel naciano kaj sento kiel virino. Ili estis simplaj seksosklavinoj.

En Publika Kunsido por Aŭskulti Opiniojn de Spertuloj okazinta en Japanio D-ro Gerard junĝlager el Nederlando parolis rilate al la koro de O'Herne jene:

La konsolo signifas amon, simpation aŭ varmecon. Sed sub tiu dolĉa vorto ili spertis tute alian mondon, kiu neniel rilatas al la amo aŭ varmeco.

La realo de la vorto, "armea konsolvirino", estis tute alia ol la vorta imagbildo. Kaj la epiteto "armea" (akompanas armeon) donas al ni impreson, ke ili memvole akompanis kvankam ili neniel estis memvolaj. Tial al tiu vorto mi devas aldoni la krampon. La virinoj, kiuj nevole estis truditaj je la "belnomo" kaj fakte sekso-sklavigitaj, neniel estis liberigitaj de la vundoj korpa kaj mensa estigita dum kaj eĉ post la milito. Ili kaŝis kaj sekretigis sian pasintan "konsolvirinecon" kaj enfermis tion en profundon de la koro.

La krioj de la virinoj, ke malkovru la veron antaŭ ol sia morto kaj ke Japanio eldore pardonpetu, estas ilia minimuma postulo - ili ne povas eĉ morti antaŭ ol ili regajnos la forrabitan "homecon".

Ni neniam povis pasigi trankvilan kaj feliĉan homan tagon ĝis hodiaŭ, kompreneble ne nur dum la milito, sed eĉ post la milito.

(21) Kiel vi pensas?

Ni siatempe malhavis mensan eblecon por pensi, kial kaj kiel la "konsolvirinoj" restas en la konsolejo, ĉar ni estis en batalkampo, kie ni mortaŭ perdus la vivon. Sed nun mi tre bedaŭras, eksciinte, ke la virinoj kontraŭvole estis devigitaj esti konsolvirinoj.

Tamen ne ĉiuj iamaj soldatoj bedaŭras pri la afero. Inter ili estas tiuj, kiuj ekamis la "konsolvirinon", kaj edziĝis post la milito. Sed ankaŭ estas tiuj, kiuj havas eĉ nun la opinion, ke helpis nenio pro milito, aŭ tio estis neevitebla afero pro milito.

Kaj ankaŭ estas tiuj el iamaj soldatoj, kiuj trovas nur unu karesan rememoron en la "konsolvirino". Sed tia karesmemoro ne havas komunecon kun la bedaŭra sento al la "konsolvirinoj", kiuj estis bunditaj kiel homo, kiel virino kaj kiel naciano.

Antaŭ ĉio, tamen, mi sentas nun la forton, fieron kaj tenacon de homo en la figuroj, kiuj ekparolis. Mi vidas homan dignonen ili.

Kion Japanio devas nun fari? Pri kio la japanoj devas konsideri? Ĉu vi opinias, ke la nepoj ne rilatas al agoj farataj de siaj avoj en fora pasinteco?

Mi volas konsideri kune kun vi dekjaruloj1) pri tiu ĉi demando. Mi pensas, ke eble estas multaj lernantoj same kiel sae,2) kiu intencas konsideri pri tiu ĉi demando kiel japano, kiel knabino kaj kiel homo. Kaj almenaŭ nun vi ĉiuj povas ekpensi pri tiu ĉi demando, ĉe se ĝis nun vi ne sciis aŭ ne pripensis pri tia afero.

Mi volas, ke ne nur knabino kiel Sae, sed ankaŭ knabo pripensu la demandon. Mi volas scii, kiel aperas la demando al knabo. Kiel pensas vi knaboj?

Se vi sola ne povas pripensi, vi povas pripensi kune kun amikoj en klaso. Kaj ankaŭ vi povas interparoli pri la temo en via familio. Prefere vi havu multajn aferojn eblajn aŭ indajn ol divegaj, tiel mi pensas.

1)

La originalo estis verkita cele al japanaj dekjaruloj.

2)

Elementlerneja knavino, kiu demandis la aŭtorinon pri "konsolvirinoj", instigis ŝin verki ĉi tiun libron.

Fino