Serio I
I Mi vizitis avinjon en Koreio
(1) La marko sur la flugilo
Estis en la printempo antaŭ unu jaro. Tiutage mi estis pli proksime al la
suno ol kutime. Nia aeroplano kun arĝentaj flugiloj estis fluganta parade
super nuboj en blindigaj sunradioj.
Kiam mi rigardis eksteren tra la fenestro, tiam eniris en mian vidkampon
blindige brilanta suno-marko. La ruĝa marko pentrita sur la flugilo ŝajnis
kvazaŭ sunflago, la japana nacia standardo. Ĉe ekvido, mi rememoris tion, kion
diris Kim Haksun, virino el Koreio.
Ŝi estas la unua, kiu deklaris en Koreio, ke ŝi iam estis "konsolvirino de
japana Imperia Armeo". En 1991, 45 jarojn post la militfino, ŝi flugis al
Japanio por procesi kontraŭ la japana registaro, ĉar ŝi deziris, ke la
registaro fine elkore pardonpetu ŝin kaj riparu ŝiajn perdojn pro la tiama
seksa sklaveco. Tio, kion ŝi vidis survoje al Japanio estis la flugilo kun la
ruĝa marko kvazaŭ sunflago.
"ĝi ŝokis min, ĉar mi pensis, ĉu mi devas veturi al Japanio kun la
sunflago, kiu iam tiel turmentis min," diris ŝi, "Tia penso preskaŭ strangolis
min."
De post la milito pasis kvin dekoj da jaroj. Sed ankoraŭ afliktas ŝin tiama
kora lanceno kiel ĉiam sanganta vundo. Kion ŝi rememoris ĉe la ruĝa marko?
Kial ŝi sentis sin strangolata? Mi volis vidi rekte ŝin kaj aŭdi la kialon.
Per la aviadilo, J.D. 251 mi alvenis al Koreio post ĉirkaŭ du horoj da flugo
el la fluĝaveno Narita. Certe, Japanio kaj Koreio estas najbaroj. Ili kuŝas
pli proksime unu de la alia, ol iuj du japanaj landpartoj.
En Koreio troviĝas Korea Konsilio por la Virinoj Submetitaj al Seksa
Sklaveco far Japanio, kiu sin okupas movadi por 'konsolvirinoj' de Japana
Imperia Armeo. Ĉe la fluĝaveno akceptis min profesorino Jun Ĉong-ok, unu el la
kun-reprezentatoj de la Konsilio.
(2) Ne silentadu pri la fakto
S-ino Jun milde diris, "S-ino Kim
Haksun malkaŝis, ke ŝi iam estis konsolvirino de milito kaj okazigis proceson
kontraŭ la japana registaro, kio tre kuraĝigis korean socion." En Koreio estas
multaj virinoj devigitaj fariĝi konsolvirinoj de la japana armeo. Mi poste
priskribos, kial multaj koreaj virinoj estis devigitaj.
Malgraŭ ilia multeco, neniu el ili ĝis tiam malkaŝis la fakton, ĉar en
Koreio estis obstina penso, ke tre hontinda kaj malestiminda estas la ago, ke
ili, eĉ se estis perfortitaj, akceptis sen amo dekojn kaj centojn da japanaj
soldatoj.
Virinoj, kiuj fariĝis seksaj sklavinoj kontraŭvole, nur silentadis ĝis
hodiaŭ pri sia pasinteco por ke iliaj konatoj ne sciu ilian pasintecon. Sed
kiam s-ino Kim fariĝis sepdek-jara, ŝi ekdubis, ĉu estos bone, se ŝi
entombigos sian sekreton kun si.
Iutage s-ino Kim konsterniĝis aŭdinte novaĵon. En la Japana Parlamento iu
japana politikisto deklaris: "La Japana armeo mem ne koncernis la aferon de
konsolvirinoj por japanaj soldatoj. Ili estis aranĝitaj fare de civilaj
perantoj." "Ne povas esti!" ŝi pensis, "La bordelo estis sub la kontrolo de la
japana armeo, kaj eĉ detalaj reguloj estis pretigitaj de ili. Ĉi tie estas mi,
atenstanto."
S-ino Kim pensis, ke ŝi ne devas kaŝadi la fakton kiel ĝis nun, kaj decidis
deklari la unua en Koreio, ke ŝi iam estis konsolvirino de la japana armeo.
(3) En ĉambreto
Akurate en la antaŭfiksita momento, S-ino Kim aperis,
kiel ŝi promesis kun ni, antaŭ la magazeno en Seulo. Mi vidis ŝin vestitan en
verdetaj dupecaj trejnvestoj trans la strato. Shi ŝajnis iom pli malgrasa ol
kiam ni vidis ŝin en Japanio antaŭ duonjaro.
"Iom da tempo mi estis en hospitalo pro kormalsano. Antaŭ ĉio mi bonvenigas
vin." Malgraŭ ĵusa elhospitaliĝo, ŝi kun rideto bonvenigis nin, nome, mi kaj
mia amikino Jasuhara Keiko, kiuj venis de Japanio kaj S-ino Jun.
Ni kvarope vespermanĝis en proksima manĝejo. S-ino Kim komencis rosti
atenteme kalbion (tipa rostaĵo de Koreio) per lignokarbo. Mi supozis maltrafe,
ke ŝi ŝatas rostaĵon, sed ŝi rostis ĝin nur por nin regali. "Mi ne manĝas
viandon." diris ŝi kaj manĝis neniom da viando entute.
Post vespermanĝo ni decidis viziti la domon de S-ino Kim. Unue ni veturis
per buso kaj piediris sur ŝoseo al vojeto kaj komencis supreniri facilan
deklivon. Survoje S-ino Kim anhelis.
"Lasu min paŭzi iom da tempo." diris ŝi kaj paŭzis kun fermitaj okuloj por
trankviligi spiradon.
Post iom da tempo, ŝi diris:
"Dankon, mi jam refreŝiĝis." Ŝi denove ekpaŝis.
Iom suprenmarŝinte laŭ la vojeto, ni alvenis al ŝia loĝejo. Ŝi luas ĉambron
vastan kvar tatamojn. La planko el "ondol" (korea planko-varmigilo terforna)
agrable varmigis de malslupre la sidantojn. Ŝiaj edzo kaj du idoj jam
forpasis, kaj ŝi vivis sola dum multaj jaroj. Pro ŝia malsanema korpo, ŝi ne
povas labori laŭvole. Ŝi apenaŭ vivis per 30 000 uonoj (= 50-60 dolaroj),
kiujn ŝi ricevas kiel vivprotekto-subvencion.
"Mi ĝis nun ne spertis grandan vojaĝon. Mi havis mian unuafojan vojaĝon,
kiam mi iris al Japanio. Kia afero! Mi rememoris tiujn tagojn, vidante jen
suno-markon, jen tatamojn..."
Kiaj memoroj turmentadas ŝin tiel longe? Jam pasis ĉ. duonjarcento de tiam!
Ŝi komencis rakonti kiel jene.
(4) Kvazaŭ bestoj en kaĝo
"Baldaŭ post mia naskiĝo, mortis mia patro," ekparolis S-ino Kim. "Mia
patrino fariĝis servistino por nutri min. Ĉar mia familio estis malriĉa, kiam
mi estis en kvara-jara klaso, mi devis eksiĝi de ordinara lernejo. Mi laboris
kiel vartistino aŭ servistino. Poste mi estis adoptita de S-ro Kim The-uon kaj
je la aĝo de 14-jaroj mi komencis vizitadi gejŝan lernejon. Certe en mia
17-jara printempo, mi kaj alia knabino unu jaron pli aĝa ol mi akompanis mian
adoptopatron al Ĉinio. Li persuvadis nin dirante, ke tie ni povos gajni belan
sumon.
Ni ekveturis de Pjongjango kaj vojaĝis tri tagojn en armea vagonaro. Ni
ŝanĝis vagonarojn plurfoje kaj alvenis al vilaĝeto nomata Tie-bichen en norda
parto de Ĉinio. Tie mi disiĝis de la adoptopatro. Mi sekvis japanarmean
oficiron kaj eniris en domon de iu ĉino. Apenaŭ mi eniris en ĉambron, oni
ŝlosis la pordon.
En najbara ĉambro tri koreaj virinoj kiel mi jam estis enfermitaj. Ho ve!
Nenio helpas, eĉ se mi provas eskapi.
La oficiro ordonis min tuj demeti veston. Mi ne komprenis kio okazos al mi
kaj tremis pro teruro. Li kaptis min je la brako kaj disŝiris mian veston.
Tranokte li amuzis sin per mi. Ĉirkaŭ tagiĝo fine li foriris kaj mi ploradis
pro malĝojego.
Tiam mi estis ankoraŭ 17-jara. De post tiu tago japanaj soldatoj vizitis
min ĉiutage, kaj mi devis akcepti ilin sekse. Venis almenaŭ dek kaj foje
ĉirkaŭ tridek tage.
En ĉiu duona horo de post la 8-a soldatoj venis al mi. Antaŭ operacio,
soldatoj estis sovaĝaj. Ili insultis nin per ofendaj vortoj. "Ĉoosenĵin" kaj
perfortis nin. Anstatu mia nomo "Kim", oni nomis min japaneske "Aiko." Ne nur
mi sed ankaŭ ĉiuj aliaj estis nomataj japaneske.
Ni moviĝis kun la trupo. Foje en batalfronto ni devis sekse akcepti
soldatojn.
Iutage soldato venigis du ĉinojn. Iliaj okuloj estis bandaĝitaj kaj brakoj
ŝnurligitaj sur la dorso. Antaŭ nia rigardo la soldato detranĉis iliajn kapojn
per sia sabro.
"Se vi ne obeas ordonon, vi havos saman sorton." diris li minace al ni. Mia
koro preskaŭ ĉesis bati ĉe tiu kruelega sceno. Mi volis morti sed ne povis.
Kaj mian kapon ĉiam okupis la ideo kiel eskapi.
Ni ne estis traktataj kiel homo, sed estis kavazaŭ bestoj en kaĝo.
Post la milito jam pasis kvardek ok jaroj. Homoj kiuj naskiĝis en la jaro
de militfino estas 48-jaraj. Ili eble estas pli aĝaj ol gepatroj de miaj
legantoj.
Estis en 1940, kiam S-ino Kim devigite fariĝis konsolvirino. Se ni kalkulas
de tiu jaro, estis tempospaco de 50 jaroj. Dum tiuj jaroj ŝi vivis hantate de
sia fi-memoro. Kial tiel longa doloro? Ĉar ŝia kora vundo neniam havis ŝancon
kuraciĝi.
Laŭ S-ino Kim, japana soldato detranĉis la kapon de ĉinoj antaŭ ŝi. Ŝi kaj
aliaj estis ĉiam minacataj kaj gardataj de japanaj soldatoj por ke ili ne
forkuru, kvazaŭ bestoj enfermitaj en kaĝo. Tiel parolis S-ino Kim kun
dolorplena mieno.
Kiamaniere oni povas kuraci vundon de homa koro?
(5) Letero de japana mezlernejanino
"Post kiam mi parolis en Japanio pri konsolvirinoj, mi ricevis ĉi tiun
leteron de lernanto de japana alta mezlernejo," diris S-ino Kim kaj montris al
mi la leteron skribitan de lernanto de iu alta mezlernejo por knabinoj en
Okajama-ken.
La letero diras jene.
"Ni aŭdis pri konsolvirino kaj tre surpriziĝis. Ni ne povas kredi, ke tia
afero okazis en malnova tempo pri kiu ni ne scias. Ni scias, ke ĉia pardonpeto
ne sufiĉas. Kial japanoj en milito trompis virinojn de najbara lando kaj faris
ilin konsolvirinoj?
Se S-ino Kim kaj aliaj ne estus akuzintaj la japanan registaron, ni
verŝajne ne ekscius malnovajn okazintaĵojn kaj stulte pensus, ke japanoj ja
estis suferantoj de la atombomboj kaj aeratakoj en la milito.
Kolero de S-ino Kim verŝajne superas nian supozon. Ne povas esti, ke vi
indulgas japanojn. Sed ne pensu, ke ankaŭ nunaj japanoj estas same malbonaj
kiel malnovaj japanoj.
Ni bone scias, ke ni devas kompensi pri tio. Sed ni ne scias, kiamaniere ni
devas kompensi
Diru al mi, kiamaniere."
S-ino Kim estis tre gaja, kiam ŝi montris la leteron al ni. "Mi havas
nenian malamon al japanaj junuloj, ĉar ili ne kulpas," diris ŝi, "sed estas
strange, ke ili ne scias pri tio, kion iam japanoj faris, ĉar plenaĝuloj devis
ins trui al ili iaman fakton."
Mi decidis firme noti en memoro tion en la letero kaj vortojn de S-ino Kim,
ĉar se la fakto apartenas al iamaj japanoj kaj aferoj en milito, ĝi certe
estas fakto de japana historio kaj demando de japanoj, kiam ajn ĝi okazis. Mi
pensas, ke laŭdindaj estas tiuj lernantoj, kiuj konsciis pri tio.
(6) Ankoraŭ unu avinjo
Laŭ mia plano, ni vizitos ankoraŭ unu virinon, kiu loĝas en ĉirkaŭurbo de
Seulo. Ŝia nomo estas Huang Kumĵu 71-jara.
Antaŭ du monatoj, ŝi vizitis Japanion kaj parolis pri siaj spertoj en la
tempo, kiam ŝi estis konsolvirino. Ŝia rakonto sufokis aŭdantojn. Kaj mi emis
persone aŭskulti ŝin por pli da detaloj, sed mi iom timis rekte vidi ŝin, mi
konfesas.
Por viziti Koreion mi sendis leteron al ŝi anticipe. Mi skribis, ke mi
deziras vidi ŝin kaj interparoli kun ŝi. Al mia letero ŝi respondis, "Mi ne
scias, kiom mi povas paroli al vi. Paroli por mi estas tro dolore. Sed mi
volas, ke vi vidu kiel mi nun vivas."
En la antaŭvespero de nia renkontiĝo, estis malfacile por mi endormiĝi en
hotelo en Seulo. Mi timis, ke mi nur ĉagrenos ŝin per miaj dem andoj pri ŝia
sperto kiel konsolvirino.
Krome, mi rememoras vortojn de iu koreo, kiu loĝas en Japanio. Li estis
perforte sendita en Japanion dum la milito kaj submetita al deviga laboro en
karbominejo kaj aliaj laborejoj en Kjuŝuo kaj aliaj regionoj de Japanio. Eĉ
post milito, li ne povis reveni al sia hejmlando sed ankoraŭ loĝas en Japanio.
Dum la milito, li estis sklavigita sen sufiĉe da manĝaĵoj, suferis kruelegajn
atakojn kaj vidis multe da kunulojn mortintaj.
Li diris, "Kvankam mi ripete parolis pri miaj spertoj, Japanio ne volas
esprimi pardonpeton, nek pretas orde instrui al lernantojn tion, kion japanoj
iam faris al koreoj. Kiom ajn mi parolis, neniom ŝanĝiĝis Japanio. Mi tute
ellaciĝis."
S-ino Huang ripete parolis en Japanio kaj aliaj landoj pri siaj dolorigaj
spertoj. Mi opinias, ke mi devas ne ellacigi S-inon Huang kiel tiun
sklavigitan koreon. Se mi nur bedaŭrigos ŝin, mi ne devas vidi S-inon Huang.
Tia penso ĉirkaŭkuris en mi senĉese.
Tiam min kuraĝigis la letero, kiun s-ino Kim montris al mi hieraŭ. Ĉar
multaj japanoj ne povis ĝisiri la faktojn, vane pasis duonjarcento kaj japanoj
ankoraŭ ne scias la doloron de s-ino Kim kaj aliaj. Kaŝi faktojn pro simpatio
ne povas esti ĝentila ago, sed esti denova kulpo sur kulpo. Konfesi estas
dolore por iu. Sed manko de scio ripetigos la saman kulpon. Nun japanoj devas
vidi faktojn.
En tagiĝo la ĉielo de Seulo ekpluvetis. Mi rigardis eksteran mallumon tra
la fenestro, kaj mi sentis min tamen serena, ĉar mi decidis vidi s-inon Huang
kaj aŭskultli ŝin kaj transdoni ŝian diron al junaj japanoj. Post momento mi
estis tute trankvila.
(7) Butiko de la avino
Ŝanĝinte plurfoje subterajn vagonarojn, mi alvenis al urbeto, kie loĝas
s-ino Huang. La manĝejo, kie ŝi laboras, situas en pleba kvartalo, kaj
karesnomiĝas "Butiko de Avinjo".
Kiam mi malfermis la pordon kun bruo, tie estis du klientoj kaj ili estis
disputantaj manĝante. Ŝajnis, ke tio koncernas ilian laboron. Siaflanke, la
avinjo provadis kvietigi ilin kun embarasita mieno.
Kiam ni eniris, ŝi mildigis sian mienon kaj premis mian manon dirante, "Mi
bonvenigas vin, kiu venis de malproksima lando!"
Baldaŭ la du klientoj eliris. Rearanĝante la tablon, ŝi diris, "Estu
trankvila. Tia afero okazas unu-du fojojn ĉiutage. Ne malmultaj venas pro mia
fierinda "familia kuiraĵo de avinjo."
Kaj ŝi faris rideton. Ŝajnis al mi, ke ŝi estis tre laca.
"Mi devas labori en staranta pozo kaj ne povas paŭzi eĉ se la kruro aŭ la
kokso doloras al mi," diris ŝi kaj montris al mi plastritajn kruron kaj kokson
mallevinte sian pantalonon. Laŭ ŝi ankoraŭ doloras kontuzoj faritaj de japa
naj soldatoj, kiam ŝi estis en la bordelo.
"Se mi ne okupiĝus pri tiu ĉi laboro, verŝajne la kruroj ne dolorus al mi,
sed sen ĉi tiu laboro, kiu zorgos mian vivon?" diris ŝi.
Eĉ post la milito avinjo Huang ne edziniĝis. Ŝi vivis ĝis hodiaŭ sen edzo,
laboro post laboro. Se temas pri tiu ĉi manĝejo, ĝi aĝas 13 jarojn.
En la fundo de la dometo, apartigite de la manĝo-ĉambro kun tabloj, estis
ŝia loĝejo-dormejo.
"Kion vi volas fari antaŭ ĉio?" demandis mi sen precipa celo. S-ino Huang
kapneis kun amara rideto.
"Mi havis multon por deziri antaŭe, sed ĝis nun efektiviĝis neniu el ili.
Mi emas vojaĝi, sed kien? Por mi nun sufiĉas trankvilo." diris ŝi kun mieno
simila al tiu de s-ino Kim.
Post longa silentado, s-ino Huang publikigis, ke ŝi iam estis konsolvirino,
ĉar ŝi pensis, ke ŝi ne devas silenti pri fakto sed devas malkaŝi ĝin por
estonteco. Mi povis senti en mi aflikton kaj veon de ambaŭ virinoj.
"Envolvu viandon tiel kaj tiel per marmusko kaj legomo, kaj manĝu!" diris
ŝi montrante al mi kiel manĝi. Kun spicita rafano, specoj de "kimĉi" (korea
peklaĵo) el ĉina brasiko kaj aliaj legomoj, kuiraĵo el sojfabo, malto kaj
spinaco, mi manĝis rostaĵon ŝmiritan per spicita misoo kaj envolvitan per
marmusko kaj legomo. Tre bongusta! "La butikon de avinjo" subtenas tiu ĉi
propra gusto de s-ino Huang, mi komprenis. Shi rigardis ĝoje nin, kiuj manĝis
kontente la kuiraĵojn, aranĝitajn sur la tablo, mi demandis de s-ino Huang,
"Kio plaĉas al vi?" Tiam ŝi kapneis ferminte okulojn.
"Nenio plaĉas al mi, ĉar mia emocio eluziĝis en ĵilin." diris ŝi.
Ĵilin estas la urbo, kie estis la bordelo, kie S-ino Huang estis enfermita
kiel konsolvirino.
Mi sentis, ke ŝi decidis paroli al mi pri sia doloriga pasinteco. Shi
ekparolis po iom kun vizaĝo tordita.
Mi vizitis avinjon en Koreio
(8) Ĉiutage venis pli ol 20 soldatoj
La familio de s-ino Huang estis malriĉa; kiam ŝi estis 12-jara, oni ŝin
vendis por 100 enoj al riĉulo, kaj post tiam ŝi laboris ĉe li kiel
bebo-vartistino, ĉambristino, kaj servistino. En unu tago, kiam ŝi estis
20-jaraĝa (1941), venis al ŝia mastra familio ordonletero de serva laborado en
fabriko, kaj la mastro anstataŭ sian filinon igis ŝin iri al la servo-laboro.
Kiam s-ino Huang atingis la stacidomon, kie jam kolektiĝis ĉirkaŭ 40
kore-etnaj knabinoj ankoraŭ dekkelk-jaraĝaj. Kaj ili portiĝis per vagonaro,
kies fenestroj estis blindigitaj per nigra papero, kaj atingis Jirin en la
Nordorienta Ĉinio tiam okupata de Japanio. Nun oni transportis 20 aŭ 30 el ili
per armea kamiono al la garnizona rezidejo.
Ĉe la garnizono oni kondukis s-inon Huang kaj ceterajn knabinojn en
unuetaĝan barakon, kiu situis proksime de la konstruaĵo, kie soldatoj loĝis.
Interne de la barako dividiĝis multaj ĉambretoj, ĉe kies aperturo nur pendis
ia similaĵo de lankovrilo anstataŭ pordo, tiel ke la interno de ĉiu ĉambreto
estis tute travidebla de ekstere.
"Helpon!" kriis ŝi, sed soldato disŝiris ŝiajn vestojn per la milit-glavo
kaj minacis ŝin kriante: "Jen ordono de Lia Majesto Tennoo! Mi mortigas cin,
se ci ne obeus al mi!" Kaj li seksatencis (perforte devigis seksumi) ŝin, dum
ŝi estis sveninta pro teruro.
S-ino Huang same, kiel ŝiaj koleginoj, estis devigita ludi seksuman
partneron de multaj soldatoj tagon post tago. Kiam la knabinoj ne obeis al
soldatoj, ĉi tiuj draŝis ilin per batoj kaj piedbatoj.
Ili ne povis akiri menstruan bendon ĉe la monataĵoj. Ankaŭ s-ino Huang
suferis tiun malfacilecon, kaj ŝi trovis foje eluzitan volvogamaŝon(*)
postlasitan de soldato, lavis kaj uzis ĝin por sia menstrua bendo.
Unu tagon, tamen, tion eksciis la soldatoj kaj furioziĝis:
"La surobendojn, kiujn ni ricevis de Lia Majesto Tennoo, ŝtele uzis la
obsceninoj!"
La soldatoj batis ŝin kaj aliajn knabinojn per la najlizitaj plandumoj de
siaj militbotoj tiel multfoje, ke la vizaĝoj de la knabinoj ŝvelis violkolore,
ĝis kelkaj svenis.
(*)Ne estas klare, ĉu la volvogamaŝojn ankaŭ uzis aliaj inoj, do la
tradukinto supozis, ke ĝin uzis nur s-ino Huang, kaj ke la soldatoj suspektis,
se ĉiuj farus la samon Rim. de tradukinto.
Baldaŭ ĉiam pli multaj virinoj infektiĝis je venereaj malsanoj (malsanoj
infektantaj ĉefe per seksumo), do la infektitoj ne povis ricevi manĝaĵojn. Oni
kondukis ilin al nekonata loko: Ili malaperis. Kelkaj revenis dirante, ke la
malsano fariĝis neserioza, sed aliaj neniam revenis.
Kiam estingiĝis knabino pro morto de malsano aŭ aliaj kaŭzoj, tiam, por
plenigi la vakantecon, oni tuj alkondukis novan koreinon, kiu estis nomata
"nova ilo".
Ĉiutage venis ĉirkaŭ 20 soldatoj al s-ino Huang, tute egale, aŭ matene aŭ
en nokto. Shi ne povis ricevi monon, nek sufiĉan manĝon, do ŝi prefere volis
morti, ol plu vivi.
Efektive sinmortigis unu el la virinoj, de kiam la soldatoj pli severe
observis ilin, por preventi ilian sinmortigon.
Kiam la virinoj trovis inter si sinmortigonton, ili tuj devis raporti tion
al la soldatoj, por ne ricevi kruelan punon: Fine estis eĉ morti neeble.
Iam unu virino rifuzis akcepti soldaton, do la soldato pafmurdis ŝin kaj
anoncis al la virinoj:
"Jen sorto de neobeinto."
Shi estis mortigita por esti avertilo al aliaj.
Poste s-ino Huang estis kondukita al Saĥaleno kaj ree al Jilin.
Kiam pasis 3 aŭ 4 monatoj post la reveno en Jilin, subite fariĝis trankvile
ekstere. Nek voĉo de soldatoj nek iom da brueto aŭdiĝis. Shi heziteme elŝovis
sin el sia ĉambreto kaj trovis soldaton ekstere staranta, kiu diris al ŝi:
"La milito finiĝis. Ankaŭ vi ĉiuj forrifuĝu, aŭ la loĝantaro mortigos vin."
Ĉiuj aliaj soldatoj jam forkuris tuj post la malvenko, forlasante la
virinojn tute sur la loko. Sed, kiel rifuĝi do? Sep aliaj virinoj, ol s-ino
Huang, estis tiel grave malsanaj, ke ili ne povis sin eĉ movi.
"Ni jam ne povas eĉ paŝi. Vi savu vin mem!"
Sed s-ino Huang ne havis ŝuojn, nek vestaĵojn. Shi serĉis eluzitajn botojn
de soldatoj tie kaj ĉi tie, vestis sin per restigitan tolaĵon de soldatoj kaj
ekiris. Apogite sur bastono, lamentante kun korpodoloroj, ŝi fine atingis
Koreion post 2 monatoj.
(9) La luno, kiun ŝi rigardis en la 'konsolejo'
Kiam s-ino Huang finis sian rakonton, ŝi silentis kelke da tempo kaj
ekmurmuris rememorinte ion: "Mi faris poemon, dum mi estis malliberigita en la
'konsolejo'."
Shi komencis reciti kun mieno elserĉanta ian malproksiman memoron.
Shi neniel povis elsavi sin, ĉar ŝi estis
prirabita de ĉiuj liberecoj, sed oni ne povis rabi de ŝi - la lunon, kiu
ŝvebis sur la ĉielo, la insektojn, kiuj ĉirpis en la herbaĵo. Ĉiam, kiam ŝi
vidis la lunon, kaj kiam ŝi aŭdis grilojn, ŝi sopiris pri sia patrino, kiu
certe vidas la saman lunon, kaj ŝi larmis.
II Virinoj malkaŝas sin unu post alia
(10) Koreaj knabinoj forkaptitaj
Multaj el la koreaj virinoj, kiuj
nun malkaŝas sin 'konsolvirino' same, kiel s-ino Kim kaj s-ino Huang, ne povis
post la milito hejmeniri al sia naskiĝlando, sed ili loĝadas ĝis nun en Ĉinio
kaj sudorientaziaj landoj. Inter ili troviĝas ankaŭ inoj loĝantaj en Japanio.
Ili ankaŭ kaŝis longan tempon en sia vivo sian karieron, ke ili devis esti
'konsolvirinoj'. Ili vivas jam preskaŭ 50 jarojn kun dolora sento premita en
la interno de sia koro. S-ino Huang, unu el ili, loĝas sola kaj ŝia ununura
kunparolanto estas ŝia hundo 'Ĉibi*'. Mi vidis, ke s-ino Song tute karese
traktas ĝin, kvazaŭ sian propran infaneton.
*Ĉibi: signifas etulon en la Japana.
Kiam mi vizitis ŝin, ŝi montris al mi unu fo ton.
"Mia infano naskita, kiam mi estis 'konsolvirino'..." ŝi diris.
Tiu foto, kiun ŝi zorge konservis en faldita folio de sia
alilandano-registra karto(*), prezentis viran suĉinfanon antaŭnelonge
naskitan. (*)Alilandano-registra karto: alilandano aĝa ne malpli ol 16
jarojn, kiu pli ol unu jaron restadas en Japanio, devas ĉiam porti kun si
karton de publika registriteco nomatan 'alilandano-registra karto' provizitan
per liaj/ŝiaj vizaĝfoto kaj daktilogramo.
"Mi gravediĝis 5 fojojn en 'konsolejo'. Du infanoj naskiĝis sanaj, sed mi
devis konfidi unu el ili al ĉino, la alian al koreo. En 'konsolejo' varti
infaneton mi neniel povis..." diris la maljunulino kaj fikse rigardis la
foton. Se la suĉinfano kreskis sana, li povas esti nun kvindekkelk-jara.
Kiam s-ino Song, 16-jara, estis devigita de siaj gepatroj edziniĝi al
nekonata viro, ŝi ne emis komenci la destinitan geedzan vivon kun la decidita
edzo. Shi forkuris en la nokto de l a nupto.
De tiam ŝi devis vivteni sin per si mem, do ŝi eklaboris kiel servistino de
iu familio.
En unu tago, kiam ŝi laboris kiel servistino, oni allogis ŝin dirante, ke
ŝi perlaboros multe da mono en batalregionoj, kaj kondukis ŝin al Pjongjango.
La allogita knabino tute kredis, ke ŝi laboros iel kiel lavistino aŭ similulo
por la soldatoj. Ŝi havis neniom da suspekto.
Kiam ŝi atingis Pjongjango, tie kolektitaj estis proksimume 200 koreaj
knabinoj, kiuj el diversaj lokoj allogitaj tien per dolĉaj aldiroj same, kiel
s-ino Song. Preskaŭ ĉiuj el ili ne atingis 20-jaran aĝon.
De tie oni kondukis ilin al la loko nomata Tianjin en Ĉinio, kaj donis al
ili monon dirante, ke ili aĉetu, kion ili deziras. S-ino Song aĉetis per tiu
mono vestojn kaj robon por poste ekscii, ke la tuta mono fariĝis ilia ŝuldo.
Kaj la manĝadoj kaj la trafiko, ĉio fariĝis ŝia ŝuldo kun grandkvota
interezo kaj la ŝuldosumo katenis la forkaptitajn knabinojn.
La jaro 1938, kiam s-ino Song kondukiĝis al 'konsolejo' en Wuchang, estis
ja epokfara tempo. La japana armeo jam en 1932 fondis armean 'konsolejon' en
Shanhajo kaj en 1938 komencis establi 'konsolejojn' en ĉiuj okupataj lokoj en
Ĉinio.
(11) Kial oni sendis 'konsolvirinojn' en batalregionojn?
Kial efektive la japana armeo elfaris 'konsolvirinojn'? Pri tio estas
apartaj kaŭzoj. Mi unue klarigos, kio okazis en la antaŭa jaro de la forkapto
de s-ino Song.
La agresmilito de Japanio kontraŭ Ĉinio komenciĝis per la kolizio de ambaŭ
armeoj ĉe la ponto ' Lugouchiao' la 7-an de julio 1937, La japana armeo ekde
tiam torente invadis en Ĉinion kaj intencis okupi Nankinon, la tiaman ĉefurbon
de Ĉinio. Survoje al Nankino ĝi forbruligis domojn de ĉinoj, ekstermis
ne-soldatojn ĉie, kie ĝi pasis, kaj forrabis manĝaĵojn por provizi sin. Estas
evidentigite, ke la japanaj soldatoj tiam ankaŭ seksatencis ĉininojn, kiujn
ajn ili trovis. Ili viktimigis ne nur plenkreskajn inojn sed ankaŭ tute junajn
knabinetojn kaj maljunulinojn.
Ankaŭ estas publike klara fakto, ke la japana armeo murdis pli ol 200 000
senkulpajn ĉinojn, kiam ĝi penetris Nankinon kaj fine okupis la urbon. Oni
vokas ĝin 'La Granda Ekstermo en Nankino,' ĉe kiu ankaŭ seksatencoj sennombre
ripetiĝis.
"Embarasa problemo. La seksatencoj devas esti ĉesigitaj," pripensis japanaj
aŭtoritatuloj.
La ŝtata kaj armea aŭtoritatoj konsideris, ke malbonfamoj de la armeo en la
monda publiko povus ĝeni plenumadon de la milito, kaj elpensis establi multajn
'konsolejojn' por ekskluda uzo de la armeo, por preventi seksatencojn al la
loĝantoj-ĉininoj. Ili pensis ankaŭ, ke ili povos plenumi higienan
administradon en eksklude porarmeaj 'konsolejoj', tiel ke ili gardu soldatojn
de venereaj infektoj. Nome, ke ili regu la seksecon de la soldatoj kaj povu
preventi seksatencojn, kiel ankaŭ akiru higienajn antaŭrimedojn kontraŭ
venereaj malsanoj, per la fondo de grandnombraj armeaj 'konsolejoj.' Tiel,
plurajn celojn ili atendis de la 'konsolejo'.
Fino